به آیدا  و احمد شاملو

 

من مرگ را باوز نمی کنم

چنان که زندگی مرا

                         (باور نکرد)

به سر انگشتی

                        (حتی)

 

آغاز را اتفاقی ساده خواندند

در فاصله ی میان شهوت و عادات ناگزیر

و پایان

جبری که تقدیر امر میکرد.

زندگی افسوس

تداومی ابلهانه بود

به جرم حراس از مرگ مخیر

 

دریغا که عسق و انسان را تسلیتی سزاست

این محبسیان تزئینی در سلول واژه

این نا متبلوران بی حدوث میرا را.

 

تا تولد عشق و انسان

                                تا آزادی

                                              تا ماشه ی واپسین

من مرگ را باور نمیکنم

چنان که زندگی را

                       باور نکرده ام

                                         هنوز...!